Een nachtje wild kamperen aan hot water beach om s´ochtends te kunnen gaan graven maar het hete water vonden we niet. We waren blijkbaar net iets te laat. Het heet water vind je nl alleen bij laagtij (en iets ervoor en erna). Maar we besluiten om hier iets langer te blijven en rijden naar Hahei Beach, een gehucht met een "resort" met enkele schitterende seaview sites. Dat er ook wasmachines waren was handig aangezien ons Jisse drie nachten na elkaar een pamperongelukje had en we door de lakens zaten. Het weer zat ons ook mee, wolken met zon en 18 graden. We speelden er vooral op het strand en gingen nachtelijk graven op hot water beach. Dit laatste vonden de kinderen eerst geweldig maar toen de zee naderbij kwam en een koude golf ons badje instroomde was de pret snel gedaan. Maar de laatste ochtend toch nog eens proberen en jawel, we hadden een schitterend bad (zonder graafwerk omdat er een paar mensen juist vertrokken). Bleek dat het water te heet was maar geen nood, wij (slimme belgen) vonden ook het koude water, maakten ons bad iets groter (met de schop van de buren) en konden meer dan een uur genieten van dit natuurwonder. En maar zand scheppen om onze bad te beschermen tegen de opkomende zee. Maar onze muur brokkelde toch af dus was het tijd om verder te trekken, naar Coromandel, een stadje uit lang vervlogen tijden, zo leek het toch. We bleven er een nachtje en gingen er s´ochtends naar met een treintje (gebouwd door een pottenbakker die klei nodig had)naar de top van een bergje. Mooie zichten, heel tof voor de kinderen maar ma en pa hadden iets van hmmmm.
En dan naar Auckland. We logeren er op een kleine stadcamping met binnenzwembad. In Auckland moeten we vanalles regelen, ons verbljf in Chili, een doos met spullen vullen om naar huis op te sturen,... Het regent er hard en veel maar het blijft zacht. Auckland is een OKstad maar het zijn vooral de buurten errond die de moeite zijn.
De laatste dag rijden we naar Kare Kare beach (het strand van the piano en crowded house) en jongens jongens jongens (en meisjes natuurlijk) dit is echt het mooiste strand dat we ooit gezien (en zullen zien) hebben. De kliffen in een lichte mist, het zand zwart, mooi spel met de gele duingrassen en het groene mos en dan een meisje van 3 in een oranje regenjas springend, kruipend,......Zo moeilijk te beschrijven maar hier staan we echt naar te kijken met open mond. Jarre klimmend op de hoge duinen, snel naar beneden lopend, tuimelend, een tekening maken met de witte schelpen op het zwarte zand. Ook de kinderen voelen dat dit bijzonder is. Wat zijn we blij dat we hier toch nog naartoe gereden zijn in de regen (die even stopte tijdens onze wandeling om ons dan de laatste 10 min met volle geweld te trakteren op doornatte broeken en regenjassen).
En dan is het tijd om naar een nieuw land en continent te vertrekken.
Na een lange slapeloze vlucht komen we aan in Santiago waar het regent dat het giet. Onmiddellijk merken we dat we in een ander continent zijn. Taxichauffeurs bestormen ons als we uit de luchthaven komen. En de rit naar de stad toont ons een grauwe voorstad. Ons hotel is niet wat we gehoopt hadden, koud (ze zijn nu de verwarming aan het installeren) maar het ligt centraal en het ontbijt is lekker. Santiago zelf geeft een grijze indruk maar met dit weer kan dat moeilijk anders. Onze eerste dag (2de woensdag de 18de) lopen we rond (nogal letterlijk bij het zoeken van een supermercado)om wakker te blijven. En vandaag bezochten we het museum vaoor precolumbiaanse kunst, zeer mooi en het museun voor schone kunsten. We lunchen samen met de chilenen in een zenuwachtig druk restaurant en eten als dessert een ijsje met reuzebollen.
Overmorgen vliegen we terug even verder in de tijd naar Paaseiland.Daar is het naar het schijnt warmer........
fotos
jarre en jisse in de iglo
pinguin sin antarctica
verkeersbord
genieten in Hanmer springs
ontstopperikelen met zicht
We proberen toch nog vlug enkele fotos van Nieuw Zeeland op de blog en op flickr te zetten. De computers op de campings zijn vaak kiosks en je kan er echt alleen op surfen en schrijven. Nu op onze laatste camping lukt het wel dus nog vlug een kleine selectie uit Kaikoura. Op flickr staan er een paar van Hahei Beach, Hot water beach en de Marlborough sounds.
Overmorgen vertrekken we naar Santiago de Chili. We vertrekken hier om 17.30 u en diezelfde dag komen we s middags aan, terug in de tijd dus!
Zaterdag vliegen we dan naar Paaseiland waar we een kleine week blijven.
Groeten
kowhai park, tongariro, rotorua
De mooiste speeltuin ter wereld. Zo hadden we het gelezen in een blog van een canadees gezin. Ze hadden geen ongelijk. De speeltuin ontstond ergens in de jaren 60 en toen werd er een walvisglijbaan gemaakt. Plaatselijke serviceclubs hebben sindsdien de speeltuin verder uitgebouwd. De schommels hangen aan inktvispoten. Je kan er op een berg klimmen en via allerlei buizen terug uit (of omgekeerd natuurlijk), er is een schoenhuisje met glijbaan, je klimt er op een vulkaan, je wipt op slangen. De grote glijbaan is een dino, er is een fantastisch kasteel met 4 torens (1 met trap, 1 met glijbaan) met klimop en gracht eromheen. In de gracht ligt een piratenboot waar je met een glijbaan van het bovendek naar het onderdek glijdt en er is een houten fort in en tussen bomen gebouwd met een hoge katrol. Deze laatste was de favoriet van Jarre (en Yvan). Nika kon de katrol telkens weer omhoogtrekken en Jisse keek vanop de grote brug. Het mooie was dat je zag dat dit "zelf"gebouwd was, hierdoor ook wel een beetje gedateerd maar dat was de charme. Het was een speeltuin om te fantaseren en hele verhalen te verzinnen. En voor de groteren was er natuurlijk zoals hier overal de skate en skateboard putten en glijdingen enz.... BBQen kon je in een reuzepompoen. Net zoals in Australia is alles hier gericht op buitenleven met kinderen.
Na 3 u spelen trekken we verder naar Tongariro national park. Onderweg overnachten we op een picknickplek. De volgende dag miezert het en is het heel grijs. ZOuden we de vulkanen wel kunnen zien? Volgens de mensen in de isite (infocentrum) is de weg naar boven gesloten. We kijken naar een film over vulkanen met "special" effects en als we buiten komen schuift de dikke grijze wolk opzij en zien we een glimps van een besneeuwde bergtop. We rijden naar boven (de weg is nu open) en de zon schijnt hier een beetje boven de eerste laag wolken. Maar veel belangrijker is dat er sneeuw ligt, niet zoveel maar genoeg om in te spelen en bij Jarre de mooiste glimlach tot nu toe (en er is al veel gelachen!)te zien. Dit is waar hij die 2 maanden op gewacht heeft, echte sneeuw bovenop een vulkaan. Nu kan hij zijn nieuwe piratenmuts gebruiken. We krijgen zelfs een beetje echte zon en genieten allemaal. Spijtig dat het te grijs is om de bergen van op afstand te zien
We komen meer en meer in de "actieve" vulkanenregio van het noordereiland. Na een shop en overnachtingsstop aan Lake Taupo (een lang geleden vulkaanuitbarsting creerde hier een reusachtig meer) wordt de aarde letterlijk warmer. We stoppen even aan de hukafalls en de ....falls. De eerste is indrukwekkend omdat de brede diepe rivier op 1 plek door een smalle kloof moet, de andere zie je maar 3 keer per dag. Er werd een dam gebouwd maar de plaatselijke groenen zorgden ervoor dat de sluizen 3 keer per dag opengezet worden. Langzaam verandert het landschap en zien we stoompluimen tussen het groen. We wandelen langs kratertjes waaruit "stinkende" (maar dit was nog niets) stoom ontsnapt. Jarre vindt de geur maar niets maar is wel geboeid door het hele "het is heel warm binnenin de aarde" gegeven. Jisse brult de laatste 20 min van de wandeling, ze is moe na een te korte nacht. Overnachten doen we aan thermale bronnen waar ze een kleine camping bij hebben. Kamperen en weken doe je hier voor 45 dollar (een 23 euro). Er is een groot familiebad dat dagelijks geledigd en terug gevuld wordt (logisch). Bij de andere baden stroomt het water constant. Op zo een 500 meter ontspringt het riviertje en daar is het water 98 graden. Het wordt afgeleid om met zo een 37 (familiebad) tot 41 graden in de verschillende baden terecht te komen. Het is weer eens genieten met de grote G. De Volgende ochtend is de lucht blauw en duiken we terug de baden in. Het heeft wel iets om om 8 u s' ochtends in de zon te weken in een prachtige omgeving. Gelukkig was het hier zonder geur.
Dan naar 'naam vergeten' wonderland. Hoe raar de aarde eruitkan zien. Eerst naar de lady knox geyser die door een beetje biozeep elke dag om 10 u spuit. De landschappen waar we daarna doorwandelen lijken niet echt maar zijn het wel, de geuren die ons begeleiden helaas ook. De naam 'protput' krijgt hier wel een heel andere betekenis. Jarre en jisse vinden het maar raar dat de aarde zoveel protgaten heeft. Wanneer we iets later in een maoricentrum een pruttelende modderput zien, komen ze amper bij van het lachen. Nu zijn het niet alleen protten maar vliegen er ook kakatjes in de lucht. Later besluit Jarre dat dat zijn favoriete krater is. Het maoricentrum is eerder een soort themepark en het is er druk. Het is nl maorinieuwjaar en alle rotoruanen mogen gratis binnen. De dans/zangshow is mooi en vooral de speren en vliegende balletjes dans maakt indruk op de kinderen. We zien er een slapende kiwi en zitten er op een treintje dat ons van nog meer stinkende putten naar de ingang brengt. We lopen nog even binnen in de weefschool en daar vertelt een oude maorivrouw een verhaal over de rokjes die de mannen dragen bij de dansen. De grootmoeder van haar moeder was getrouwd met een schot. Die droeg nl een kilt (elke stam een ander rokje) en als de man voor haar liep zei het rokje ik houd je vast, ik zal je steunen,......
Eten, slapen en dan is het vandaag (we moeten hier meer en meer terug vallen op gsm ofzo om de dag te weten). Winkelen, picknicken en dan spelen op een speeltuin naast het meer. Hier is de stank gelukkig wat minder want voor de rest stinkt heel rotorua en dus ook de camping en onze mobilehome. Nu zijn we terug aan de kust in de bay of plenty. Ook hier weer een camping met warm water baden. Morgen trekken we nog noordelijker naar de coromandel regio.
Groeten
PS Nog even iets over de campings hier. We komen zo stillekesaan tot het besluit dat de nieuwzeelandse de beste ter wereld zijn. Ik heb het dan vooral over uitrusting. Overal is er een camperkitchen uitgerust met fornuizen, koelkasten, ovens, broodroosters, waterkokers,....vaak staat er zelfs afwasproduct. Het sanitair is meer dan in orde (steeds met haardrogers, zeep en wcpapier dus geen rolgeloop). Altijd is er een speeltuin of springkussen en allemaal hebben ze iets dat 'speciaal' is. Zoals de vorige camping die overdekte wandelpaden had van de site naar de kampeerkeuken of de 5 sterren camping die zelfs een grote bak met verse kruiden naast de keuken had staan, of de warmwater baden,..... en nog nooit hebben we meer dan 25 euro betaald.
Na 3 u spelen trekken we verder naar Tongariro national park. Onderweg overnachten we op een picknickplek. De volgende dag miezert het en is het heel grijs. ZOuden we de vulkanen wel kunnen zien? Volgens de mensen in de isite (infocentrum) is de weg naar boven gesloten. We kijken naar een film over vulkanen met "special" effects en als we buiten komen schuift de dikke grijze wolk opzij en zien we een glimps van een besneeuwde bergtop. We rijden naar boven (de weg is nu open) en de zon schijnt hier een beetje boven de eerste laag wolken. Maar veel belangrijker is dat er sneeuw ligt, niet zoveel maar genoeg om in te spelen en bij Jarre de mooiste glimlach tot nu toe (en er is al veel gelachen!)te zien. Dit is waar hij die 2 maanden op gewacht heeft, echte sneeuw bovenop een vulkaan. Nu kan hij zijn nieuwe piratenmuts gebruiken. We krijgen zelfs een beetje echte zon en genieten allemaal. Spijtig dat het te grijs is om de bergen van op afstand te zien
We komen meer en meer in de "actieve" vulkanenregio van het noordereiland. Na een shop en overnachtingsstop aan Lake Taupo (een lang geleden vulkaanuitbarsting creerde hier een reusachtig meer) wordt de aarde letterlijk warmer. We stoppen even aan de hukafalls en de ....falls. De eerste is indrukwekkend omdat de brede diepe rivier op 1 plek door een smalle kloof moet, de andere zie je maar 3 keer per dag. Er werd een dam gebouwd maar de plaatselijke groenen zorgden ervoor dat de sluizen 3 keer per dag opengezet worden. Langzaam verandert het landschap en zien we stoompluimen tussen het groen. We wandelen langs kratertjes waaruit "stinkende" (maar dit was nog niets) stoom ontsnapt. Jarre vindt de geur maar niets maar is wel geboeid door het hele "het is heel warm binnenin de aarde" gegeven. Jisse brult de laatste 20 min van de wandeling, ze is moe na een te korte nacht. Overnachten doen we aan thermale bronnen waar ze een kleine camping bij hebben. Kamperen en weken doe je hier voor 45 dollar (een 23 euro). Er is een groot familiebad dat dagelijks geledigd en terug gevuld wordt (logisch). Bij de andere baden stroomt het water constant. Op zo een 500 meter ontspringt het riviertje en daar is het water 98 graden. Het wordt afgeleid om met zo een 37 (familiebad) tot 41 graden in de verschillende baden terecht te komen. Het is weer eens genieten met de grote G. De Volgende ochtend is de lucht blauw en duiken we terug de baden in. Het heeft wel iets om om 8 u s' ochtends in de zon te weken in een prachtige omgeving. Gelukkig was het hier zonder geur.
Dan naar 'naam vergeten' wonderland. Hoe raar de aarde eruitkan zien. Eerst naar de lady knox geyser die door een beetje biozeep elke dag om 10 u spuit. De landschappen waar we daarna doorwandelen lijken niet echt maar zijn het wel, de geuren die ons begeleiden helaas ook. De naam 'protput' krijgt hier wel een heel andere betekenis. Jarre en jisse vinden het maar raar dat de aarde zoveel protgaten heeft. Wanneer we iets later in een maoricentrum een pruttelende modderput zien, komen ze amper bij van het lachen. Nu zijn het niet alleen protten maar vliegen er ook kakatjes in de lucht. Later besluit Jarre dat dat zijn favoriete krater is. Het maoricentrum is eerder een soort themepark en het is er druk. Het is nl maorinieuwjaar en alle rotoruanen mogen gratis binnen. De dans/zangshow is mooi en vooral de speren en vliegende balletjes dans maakt indruk op de kinderen. We zien er een slapende kiwi en zitten er op een treintje dat ons van nog meer stinkende putten naar de ingang brengt. We lopen nog even binnen in de weefschool en daar vertelt een oude maorivrouw een verhaal over de rokjes die de mannen dragen bij de dansen. De grootmoeder van haar moeder was getrouwd met een schot. Die droeg nl een kilt (elke stam een ander rokje) en als de man voor haar liep zei het rokje ik houd je vast, ik zal je steunen,......
Eten, slapen en dan is het vandaag (we moeten hier meer en meer terug vallen op gsm ofzo om de dag te weten). Winkelen, picknicken en dan spelen op een speeltuin naast het meer. Hier is de stank gelukkig wat minder want voor de rest stinkt heel rotorua en dus ook de camping en onze mobilehome. Nu zijn we terug aan de kust in de bay of plenty. Ook hier weer een camping met warm water baden. Morgen trekken we nog noordelijker naar de coromandel regio.
Groeten
PS Nog even iets over de campings hier. We komen zo stillekesaan tot het besluit dat de nieuwzeelandse de beste ter wereld zijn. Ik heb het dan vooral over uitrusting. Overal is er een camperkitchen uitgerust met fornuizen, koelkasten, ovens, broodroosters, waterkokers,....vaak staat er zelfs afwasproduct. Het sanitair is meer dan in orde (steeds met haardrogers, zeep en wcpapier dus geen rolgeloop). Altijd is er een speeltuin of springkussen en allemaal hebben ze iets dat 'speciaal' is. Zoals de vorige camping die overdekte wandelpaden had van de site naar de kampeerkeuken of de 5 sterren camping die zelfs een grote bak met verse kruiden naast de keuken had staan, of de warmwater baden,..... en nog nooit hebben we meer dan 25 euro betaald.
christchurch, kaikoura, marlborough sounds
Een paar uur later dan verwacht landen we in Christchurch. 10 min te laat komen bij de verhuurmaatschappij levert ons een boete van 75 dollar op en een zeer snelle uitleg over de mobilehome met de boodschap dat we altijd mogen terugkomen. Terugkomen doen we omdat de verwarming niet werkt en het is hier heel koud, echt winter. We krijgen 2 blazertjes en daar zullen we ons de komende 3 weken mee verwarmen. Christchurch is een aangename stad, lijkt in niets op een australische stad en we merken later dat Nieuw Zeeland heel weinig heeft van Australie ook al worden de 2 landen vaak samen genoemd. Er is ook het antartic centre waar je alles te weten komt over de zuidpool. En veel belangrijker, er is een ruimte waar het sneeuwt, er zijn pinguins en het allerbeste, je kan er in een echte vrieskamer waar het constant -8 is. Om de 20 min ofzo is er dan een poolwind die de temp doet dalen tot -18. Hoe plezant een museum kan zijn!!! Jarre is in de "sneeuw"wolken. Gelukkig krijgen we in de vriesruimte een extra dikke jas. De kinderen kruipen er in een iglo, zitten op de sneeuwscooter en Jarre glijdt er van de ijsglijbaan. Na 2 nachten Christchurch rijden we noordwaarts naar Hanmersprings, een klein dorpje waar je kan weken in het water van warmwaterbronnen. Na een ochtend heen en weer bellen met de verhuurmaatschappij, ja weer een probleem, het water loopt niet af, kunnen we toch zo een 2 u weken. Het is zaaaaaaalig, blauwe lucht, besneeuwde bergtoppen en wij in onze badpakken van het ene bad naar het andere. Natuurlijk is er ook een fantastisch zwembad voor kinderen met een dinoglijbaan, fonteinen, een waterpistool, een reuzenemmer die zich vult en eenmaal vol met veel geweld het water uitgiet (uitstort). Het is weer genieten met de grote G.
De-stressed en vol weekrimpels rijden we dan naar Kaikoura door de meest fantastische landschappen. De bergen zijn hier schoon!!!! En dan is er Kaikoura, oh wonderschoon Kaikoura. De alpen aan de oceaan of zoiets. Het is machtig. We hebben geluk met het weer want de lucht blijft strakblauw. Het ontstop probleem is nog niet opgelost, ook niet na het gebruik van een ontstopper dus na veel bellen, komt er een loodgieter naar de camping. Die vindt niks en we laten hem bellen met the office. Probeer de luchtafvoer eens en jawel daar zit het probleem. Blijkbaar hebben ze de jongen verteld dat hij op het ding moet blazen. Het ding is vuil en zit bovenaan de mobile home. De baas komt langs en besluit de buis gewoon door te snijden. En de verhuurmaatschappij biedt vele excuses aan maar verder niks. Na 4 keer huren bij hen kunnen we er wel een boek over schrijven. We zien nog wel wat we er verder mee doen. Genoeg over apollo want na de ontstopperikelen konden we nog juist op tijd naar onze geboekte walviszoektocht vertrekken. Hier zouden we veel over kunnen schrijven maar het werkelijke gevoel beschrijven, lukt gewoon niet. We zien 3 spermwhales, tientallen gek spelende dolfijnen (tot groot plezier van de kinderen) en verschillende humpback whales. En dat allemaal met die schitterende besneeuwde bergen op de achtergrond. Het is hier zoooo schooooon!!!!!! Nog even een outlookje doen bij een zeehondenkolonie en ook hier is het weer prachtig. En dat allemaal tijdens onze eerste dagen Nieuw Zeeland.
Tijd om richting Picton te vertrekken. We boeken er de overzet naat het noorder eiland en genieten er van de sounds (fjorden). De eerste nacht slapen we in een DOC (department of conservation) camping, de 2de op een plekje naast 1 van de vele inhammen. Nika rijdt er tegen een zwart varken maar het dier loopt rustig verder, oef! We wandelen maar de blauwe lucht is spijtig genoeg vervangen door een grijze miezerige. Op het plekje naat de inham plukken Yvan en de kinderen oesters (aperitief) en mosselen (voorgerecht). De lekkerste die we ooit gegeten hebben. De kinderen vinden het weer fantastisch.
De boottocht naar het noordereiland verloopt zeer woelig maar de kinderen amuseren zich er bijna 2 u op de binnenspeeltuin. Een boot met 10 verdiepen, een speeltuin, een restaurant, een cafe, ...... kan dat wel???? Nika is blij als we aan land zijn (het pilletje was niet straf genoeg)
In Wellinton staan we versteld van het te papa museum. We leggen de kinderen uit dat het 4de verdiep een kinderverdiep is maar nadat we het 2de gedaan hebben, besluit Jarre dat dit ook een kindermuseum is. Het is fantastisch, kinderen mogen echt alles aanraken, ervaren, luisteren, ruiken, voelen,...... Zo is er een huisje waar je inkan en een aardbeving kan ervaren, sta je midden in de hete gloeinde binnenkern van de aarde, hoor je de walvissen, de bosgeluiden,.....Op elk verdiep zijn er discoverycentres waar er nog meer kan ontdekt worden. Wat een plezier het moet zijn om hier met de klas naar toe te kunnen komen. De 2de dag gaan Nika en de kinderen er weer naar toe want het is gratis en het regent. Yvan verkoopt het kampeergerief in een 2de handswinkel.
En dan is het tijd om naar de mooiste speeltuin ter wereld te trekken. Meer later.....
De-stressed en vol weekrimpels rijden we dan naar Kaikoura door de meest fantastische landschappen. De bergen zijn hier schoon!!!! En dan is er Kaikoura, oh wonderschoon Kaikoura. De alpen aan de oceaan of zoiets. Het is machtig. We hebben geluk met het weer want de lucht blijft strakblauw. Het ontstop probleem is nog niet opgelost, ook niet na het gebruik van een ontstopper dus na veel bellen, komt er een loodgieter naar de camping. Die vindt niks en we laten hem bellen met the office. Probeer de luchtafvoer eens en jawel daar zit het probleem. Blijkbaar hebben ze de jongen verteld dat hij op het ding moet blazen. Het ding is vuil en zit bovenaan de mobile home. De baas komt langs en besluit de buis gewoon door te snijden. En de verhuurmaatschappij biedt vele excuses aan maar verder niks. Na 4 keer huren bij hen kunnen we er wel een boek over schrijven. We zien nog wel wat we er verder mee doen. Genoeg over apollo want na de ontstopperikelen konden we nog juist op tijd naar onze geboekte walviszoektocht vertrekken. Hier zouden we veel over kunnen schrijven maar het werkelijke gevoel beschrijven, lukt gewoon niet. We zien 3 spermwhales, tientallen gek spelende dolfijnen (tot groot plezier van de kinderen) en verschillende humpback whales. En dat allemaal met die schitterende besneeuwde bergen op de achtergrond. Het is hier zoooo schooooon!!!!!! Nog even een outlookje doen bij een zeehondenkolonie en ook hier is het weer prachtig. En dat allemaal tijdens onze eerste dagen Nieuw Zeeland.
Tijd om richting Picton te vertrekken. We boeken er de overzet naat het noorder eiland en genieten er van de sounds (fjorden). De eerste nacht slapen we in een DOC (department of conservation) camping, de 2de op een plekje naast 1 van de vele inhammen. Nika rijdt er tegen een zwart varken maar het dier loopt rustig verder, oef! We wandelen maar de blauwe lucht is spijtig genoeg vervangen door een grijze miezerige. Op het plekje naat de inham plukken Yvan en de kinderen oesters (aperitief) en mosselen (voorgerecht). De lekkerste die we ooit gegeten hebben. De kinderen vinden het weer fantastisch.
De boottocht naar het noordereiland verloopt zeer woelig maar de kinderen amuseren zich er bijna 2 u op de binnenspeeltuin. Een boot met 10 verdiepen, een speeltuin, een restaurant, een cafe, ...... kan dat wel???? Nika is blij als we aan land zijn (het pilletje was niet straf genoeg)
In Wellinton staan we versteld van het te papa museum. We leggen de kinderen uit dat het 4de verdiep een kinderverdiep is maar nadat we het 2de gedaan hebben, besluit Jarre dat dit ook een kindermuseum is. Het is fantastisch, kinderen mogen echt alles aanraken, ervaren, luisteren, ruiken, voelen,...... Zo is er een huisje waar je inkan en een aardbeving kan ervaren, sta je midden in de hete gloeinde binnenkern van de aarde, hoor je de walvissen, de bosgeluiden,.....Op elk verdiep zijn er discoverycentres waar er nog meer kan ontdekt worden. Wat een plezier het moet zijn om hier met de klas naar toe te kunnen komen. De 2de dag gaan Nika en de kinderen er weer naar toe want het is gratis en het regent. Yvan verkoopt het kampeergerief in een 2de handswinkel.
En dan is het tijd om naar de mooiste speeltuin ter wereld te trekken. Meer later.....
enkele fotos van bonnie hills en de blue mountains
De fotos vind je op http://www.flickr.com/photos/11938291@N02/ (copy en paste)
Groeten,
PS Nieuw Zeeland overtreft onze verwachtingen. Het mobilehomeleven lijkt ons wel te liggen. Meer later......
Groeten,
PS Nieuw Zeeland overtreft onze verwachtingen. Het mobilehomeleven lijkt ons wel te liggen. Meer later......
sydney, laatste dagen australie
We zijn wel al zo een 4 dagen in Nieuw Zeeland maar toch nog even terugkijken naar onze laatste dagen Australie.
Sydney is een stad met een prachtige ligging aan het water. Het operahuis en de brug zorgen voor een toch wel bijzondere skyline. Ook hier is het drukker geworden en anders dan 10 jaar geleden. We logeren in Coogee beach, een half uurtje met de bus naar het centrum. De rit is voor Jarre en Jisse elke keer een feest. De eerste dag lopen we rond aan quai harbour, picknicken aan het operahuis en slenteren rond aan the rocks (een wijk waar veel waarhuizen staan en waar de eerste gevangenen toekwamen). We eten opgewarmde restjes in de hotelkamer.
De volgende dag gaan we 's morgens naar de queen victoria building, een statig shoppingcentre van de vorige eeuwwisseling, de klokken die er hangen zijn een echte attractie voor de kinderen. In de namiddag nemen we dan de ferry naar de taronga zoo, een must voor zij die sydney aandoen. De dieren en ook wij hebben een prachtig zicht op de skyline van sydney. Na aankomst met de boot is er ook nog een kabelbaan die je over de olifanten tot aan de ingang brengt, echt feest voor de kinderen. We zien er alle dieren die je ook bij ons in de dierentuin ziet alleen zijn er wat meer van de australische soort. Een vogelshow met zicht op sydney en muziek van Eels is mooi. Moe maar tevreden dobberen we in de kabelbaan en met de boot terug naar de overkant. Nika en de kinderen stappen er op de bus en Yvan gaat nog wat wandelen in de stad.
Dag 3 gaat Nika alleen op stap en gaat Yvan met Jarre en Jisse naar the powerhouse, een museum waar je op heel veel knopjes mag duwen en daarna ook nog als een echte bob de bouwer een huis kan bouwen en er is ook een trein en er is ook een kraan en je moet het dak ook maken. Het is duidelijk, Jarre en Jisse hebben genoten. Daarna trekken ze naar de speeltuin op darling harbour en doen een terrasje. Nika loopt rond om een 2dehandswinkel te vinden om evt onze tent te verkopen, slentert verder rond in de stad, doet een terrasje en gaat naar de kapper. De kapster is Iers en met 2 vriendinnen al bijna een jaar aan het reizen. Het was heel gemakkelijk voor haar om werk te vinden. Zij trekken binnenkort ook verder naar Nieuw Zeeland. Plezant om bij de kapper een reisbabbel te kunnen doen.
Zondag blijft Nika met de kinderen in Coogee Beach. Ze gaan naar de speeltuin met wiebelboot en waterspelletjes. Op het strand genieten de kinderen van het ploeteren en scheppen. Nika geniet van de zon. Yvan gaat ondertussen 2 musea bezoeken.
Voor we het goed en wel beseffen zitten onze 2 maanden Australie erop. Het was mooi, het was goed en we hebben vooral veel genoten van het land, de natuur en vooral van elkaar.
Australie, een land met heel veel tegenstellingen. Zo zijn er de vele parkjes, speeltuinen, aangelegde lagunes, de gratis barbeques, echt gericht op het sociale leven. Aan de andere kant is het een hele opgave om goed en wel een straat over te steken. Ze moeten wel stoppen aan een zebrapad maar als er geen zijn dan sta je daar met 2 kinderen aan de hand. Ze zullen echt niet stoppen met hun grote bakken (alleen in sydney gebeurde dit wel). Ook bij het bekijken van het nieuws, lezen van de krant merken we nog veel verschillen met ons belgenland. Vooral na het bekijken van een documentaire over kinderen met een zware mentale handicap weten we even niet meer waar we het hebben. Is dit een westers land. Het verhaal van de ouders die hun kind met op dat moment een matige mentale handicap in het ziekenhuis moeten achterlaten omdat ze niet meer weten wat doen is schrijnend en ze zijn niet alleen. Hun dochter heeft een degeneratieve hersenziekte en heeft een levensprognose van 12 jaar. De wet in New South Wales stelt dat alle kinderen in hun thuisomgeving moeten opgroeien tot ze 12 zijn. Daarna kunnen ze hulp krijgen. Dit meisje werd zeer labiel, had veel stemmingswisselingen en werd s' nachts onhandelbaar. Door haar achter te laten werd er verwaarlozing geconstateerd en werd ze onder de hoede van de staat geplaatst. De ouders kregen eerst wekelijks bezoekrecht en mochten haar nu al meenemen in het weekend. Tijdens die weekends bleek dat ze zeer zwaar gedrogeerd werd. De ouders filmden haar en mede door de documentaire kreeg ze nu een aangepaste dosis. Het achterlaten in ziekenhuizen gebeurt nog steeds. Ook het verhaal dat we in een tijdschrift lezen over een gezin met een jongen die cerebral palsy heeft en naar Engeland verhuist (het werk van de vader gaf hen die mogelijkheid)om de juiste begeleiding te vinden, lijkt raar in een anders zo op het gezinsleven gerichte samenleving. Zo merken we dat ook op andere sociale onderwerpen nog "anders" gedacht wordt dan bij ons. Soms lijkt het dat de muziek op de radio, muziek van de jaren 70 en 80, een reflectie is op de tijdsgeest die er nu nog in Australie leeft. Natuurlijk is dit maar een aspect van een anders prachtig land. Zo zijn er veel meer voorzieningen voor mensen met een fysieke handicap, zien we dat oudere mensen veel meer mogelijkheden hebben en krijgen. We merken ook dat er heel veel hoop gesteld is op de nieuwe labour regering om in heel veel dingen (onderwijs ea) verandering te brengen.
Sydney is een stad met een prachtige ligging aan het water. Het operahuis en de brug zorgen voor een toch wel bijzondere skyline. Ook hier is het drukker geworden en anders dan 10 jaar geleden. We logeren in Coogee beach, een half uurtje met de bus naar het centrum. De rit is voor Jarre en Jisse elke keer een feest. De eerste dag lopen we rond aan quai harbour, picknicken aan het operahuis en slenteren rond aan the rocks (een wijk waar veel waarhuizen staan en waar de eerste gevangenen toekwamen). We eten opgewarmde restjes in de hotelkamer.
De volgende dag gaan we 's morgens naar de queen victoria building, een statig shoppingcentre van de vorige eeuwwisseling, de klokken die er hangen zijn een echte attractie voor de kinderen. In de namiddag nemen we dan de ferry naar de taronga zoo, een must voor zij die sydney aandoen. De dieren en ook wij hebben een prachtig zicht op de skyline van sydney. Na aankomst met de boot is er ook nog een kabelbaan die je over de olifanten tot aan de ingang brengt, echt feest voor de kinderen. We zien er alle dieren die je ook bij ons in de dierentuin ziet alleen zijn er wat meer van de australische soort. Een vogelshow met zicht op sydney en muziek van Eels is mooi. Moe maar tevreden dobberen we in de kabelbaan en met de boot terug naar de overkant. Nika en de kinderen stappen er op de bus en Yvan gaat nog wat wandelen in de stad.
Dag 3 gaat Nika alleen op stap en gaat Yvan met Jarre en Jisse naar the powerhouse, een museum waar je op heel veel knopjes mag duwen en daarna ook nog als een echte bob de bouwer een huis kan bouwen en er is ook een trein en er is ook een kraan en je moet het dak ook maken. Het is duidelijk, Jarre en Jisse hebben genoten. Daarna trekken ze naar de speeltuin op darling harbour en doen een terrasje. Nika loopt rond om een 2dehandswinkel te vinden om evt onze tent te verkopen, slentert verder rond in de stad, doet een terrasje en gaat naar de kapper. De kapster is Iers en met 2 vriendinnen al bijna een jaar aan het reizen. Het was heel gemakkelijk voor haar om werk te vinden. Zij trekken binnenkort ook verder naar Nieuw Zeeland. Plezant om bij de kapper een reisbabbel te kunnen doen.
Zondag blijft Nika met de kinderen in Coogee Beach. Ze gaan naar de speeltuin met wiebelboot en waterspelletjes. Op het strand genieten de kinderen van het ploeteren en scheppen. Nika geniet van de zon. Yvan gaat ondertussen 2 musea bezoeken.
Voor we het goed en wel beseffen zitten onze 2 maanden Australie erop. Het was mooi, het was goed en we hebben vooral veel genoten van het land, de natuur en vooral van elkaar.
Australie, een land met heel veel tegenstellingen. Zo zijn er de vele parkjes, speeltuinen, aangelegde lagunes, de gratis barbeques, echt gericht op het sociale leven. Aan de andere kant is het een hele opgave om goed en wel een straat over te steken. Ze moeten wel stoppen aan een zebrapad maar als er geen zijn dan sta je daar met 2 kinderen aan de hand. Ze zullen echt niet stoppen met hun grote bakken (alleen in sydney gebeurde dit wel). Ook bij het bekijken van het nieuws, lezen van de krant merken we nog veel verschillen met ons belgenland. Vooral na het bekijken van een documentaire over kinderen met een zware mentale handicap weten we even niet meer waar we het hebben. Is dit een westers land. Het verhaal van de ouders die hun kind met op dat moment een matige mentale handicap in het ziekenhuis moeten achterlaten omdat ze niet meer weten wat doen is schrijnend en ze zijn niet alleen. Hun dochter heeft een degeneratieve hersenziekte en heeft een levensprognose van 12 jaar. De wet in New South Wales stelt dat alle kinderen in hun thuisomgeving moeten opgroeien tot ze 12 zijn. Daarna kunnen ze hulp krijgen. Dit meisje werd zeer labiel, had veel stemmingswisselingen en werd s' nachts onhandelbaar. Door haar achter te laten werd er verwaarlozing geconstateerd en werd ze onder de hoede van de staat geplaatst. De ouders kregen eerst wekelijks bezoekrecht en mochten haar nu al meenemen in het weekend. Tijdens die weekends bleek dat ze zeer zwaar gedrogeerd werd. De ouders filmden haar en mede door de documentaire kreeg ze nu een aangepaste dosis. Het achterlaten in ziekenhuizen gebeurt nog steeds. Ook het verhaal dat we in een tijdschrift lezen over een gezin met een jongen die cerebral palsy heeft en naar Engeland verhuist (het werk van de vader gaf hen die mogelijkheid)om de juiste begeleiding te vinden, lijkt raar in een anders zo op het gezinsleven gerichte samenleving. Zo merken we dat ook op andere sociale onderwerpen nog "anders" gedacht wordt dan bij ons. Soms lijkt het dat de muziek op de radio, muziek van de jaren 70 en 80, een reflectie is op de tijdsgeest die er nu nog in Australie leeft. Natuurlijk is dit maar een aspect van een anders prachtig land. Zo zijn er veel meer voorzieningen voor mensen met een fysieke handicap, zien we dat oudere mensen veel meer mogelijkheden hebben en krijgen. We merken ook dat er heel veel hoop gesteld is op de nieuwe labour regering om in heel veel dingen (onderwijs ea) verandering te brengen.
Bonnie hills, blue mountains en sydney
Een lange trek van Fraser island naar Bonnie Hills maar willen we op tijd in sydney geraken en er genoeg dagen genieten van wat de stad te bieden heeft, dan moet dat wel. We doen een slaapstop in Byron Bay, ooit een hippiestadje maar nu een duur new age-achtig stadje. Nika 'werkt' (zo noemen de kinderen het) aan de computer en Yvan, Jarre en Jisse gaan naar het meest oostelijke punt van Australie. Ze zien er dolfijnen en een reuzeschildpad.
En dan Bonnie hills, zo weer 1 van die plekjes waar we langer willen blijven. We zetten onze tent op in het donker en de kou maar het zicht (jawel de sterren geven genoeg licht) is spectaculair. Nu nog een restaurantje zoeken. Dat vinden we een dorpje verder, the village kitchen. We eten er fish (vers uit de zee en overheerlijk) en chips (lekkere want zelfs Jisse eet veel) met een slaatje voor zo een 18 euro, drank inbegrepen. Gekleed in verschillende lagen ondergoed, tshirts, pyamas, pulls kruipen we in de slaapzakken. Het blijft koud maar de ochtendzon in de tent en het zicht vanuit de tent op de zonsopgang is heel mooi. Het warmt snel op. We doen de was, spelen op het strand, rijden naar port macquerie (waar we naar het shoppingcenter gaan, het regent en zo worden we niet nat),doen niet zoveel.... De volgende dag na weer een koude nacht besluiten we om niet meer te kamperen. Het is nu echt wel te koud. Gelukkig hebben ze op de camping een cabin vrij en we mogen er onmiddellijk in. Cabin,.... een echt minihuisje met 2 slaapkamers en die van de kinderen is groot genoeg om er te spelen en om voor heel even (2 nachten) hun eigen domeintje te hebben. Ze genieten..... en wij ook want er staan 2 grote zetels in de living (jawel die is er ook) en we genieten van het huisje spelen. Het is gek hoe je na bijna 2 maanden rondreizen (en de mooiste dingen zien) zo kan genieten van heel alledaagse dingen als de kook, de was en de plas, het liggen in een zetel, het eten aan een mooi gedekte tafel,.....Na de verhuis van de kampeerplek naar het huis gaan we naar Lake Cathie. Wij lezen de humo van 2 maand geleden (het kwam er gewoon nog niet van), de kinderen ploeteren er in de plassen van het binnenmeer dat er door de oceaan gevormd wordt en dat voor nog meer plezier zorgt als het water opkomt. Onze laatste dag rijden we eerst naar een lookout en wow wat een zicht. Het is een heel heldere dag en we kunnen zo een 100 km ver zien. De wandeling door het regenwoud zorgt weer voor heel wat fantasiemomenten. Het is zo plezant om met de kinderen door deze mooie plekken te wandelen en met hen mee te gaan in hun fantasiewereld. Terug naar Lake Cathie om er van het nietsdoen te genieten. Na 4 nachten besluiten we dat wilden we verhuizen dit een goede plek zou zijn. Zo een 4 uur van Sydney, een prachtige kust, veel parken in het binnenland,..... Maar neen Australie is toch echt wel wat ver (en ook wel te verschillend) van ons klein belgiekske.
Na zo een 6 uur rijden komen we de volgende dag aan in Katoomba. BRRRRRRRRRRR is zowat het enige dat we kunnen zeggen als we uit de auto stappen. Het is hier zooooooooo koud (later zien we het weerbericht, het was die dag min 3 en max 8 graden). We kijken er naar een kamer in YHA maar waarom dit een favoriet is van de lonely planet begrijpen we niet. Toch maar verder zoeken naar dat infokantoortje dat NIka nog kent van 10 jaar geleden. We vinden het niet. Dan naar het infokantoor (dachten we) van het nationaal park. Het is een klein shppingcenter met cafeetjes, souvenirwinkeltjes en een muur met folders. Yvan vraagt aan de man van de mooie steentjes waar we een echt kantoor vinden. Hij stuurt ons naar een cafeetje en "vraag naar Carrie". Zij rijdt met ons naar haar boekingskantoortje en wat blijkt..... Het is dat van 10 jaar geleden en er is nog plek in een townhouse in hetzelfde rijtje waar Nika toen ook verbleef. Voor minder geld dan in de jeugherberg hebben we een 2 slaapkamer appartement met eigen wasmachine en droger...ipv 2 stapelbedden in een kleine kamer. We slapen maar oh zoveel te kort want rond 5 uur vinden de kinderen dat ze genoeg geslapen hebben. We trekken dan maar vroeg naar de 3 zusters, doen er een paar korte wandelingen. Het voelt raar om in winterkledij rond te lopen na 7 weken zomer. In de namiddag rijden we van de ene lookout naar de andere en algauw ligt Jisse in slaap. Jarre blijft vechten tegen de moeheid. Een speeltuin met zicht zorgt voor plezier.
Dag 2 rijden we naar Govetts leap en jawel we hebben zicht op de leap (schots voor waterval). We wandelen er langs de klifwand naartoe en worden met zoveel mooie zichten beloond. It is truly breathtaking (letterlijk en figuurlijk)!!!!!! De kinderen huppelen als berggeiten maar op de terugweg binden we Jisse op Yvan's rug met de sling, (hoe heet dat weer in het nederlands). Moe maar oh zo content genieten we van onze boterhammekes met zicht op.... Dan met de auto nog een paar lookouts doen en deze keer is het Nika die slaapt als de kinderen bij een oude poort in het bos spelen.
Naar sydney is maar anderhalf uur rijden en we verrassen de kinderen met een lunchstop in de ikea. Hoe blij ons gastjes zijn met de ikea die ook in Brussel is. Logies vinden in de buurt van sydney is niet zo gemakkellijk. Zeker niet als we naar het visitorcentre met boekingskantoor in de luchthaven rijden om er voor een gesloten balie te staan. Niemand weet van iets. It was open mondaymorning and they decided to move in the evening. Toch wel raar en dat in een stad als sydney. Oh wel .... we rijden wel even rond. We vinden een prachtig gelegen hotel met een heel mooie kamer naast het strand in Coogee Beach. Hier zijn ze heel vriendelijk en krijgen we veel info.
Onze eerste dag sydney zit erop en het was plezant maar meer daarover later. Nu naar bed en morgen naar de zoo met de boot!!!!!!!
Groeten
En dan Bonnie hills, zo weer 1 van die plekjes waar we langer willen blijven. We zetten onze tent op in het donker en de kou maar het zicht (jawel de sterren geven genoeg licht) is spectaculair. Nu nog een restaurantje zoeken. Dat vinden we een dorpje verder, the village kitchen. We eten er fish (vers uit de zee en overheerlijk) en chips (lekkere want zelfs Jisse eet veel) met een slaatje voor zo een 18 euro, drank inbegrepen. Gekleed in verschillende lagen ondergoed, tshirts, pyamas, pulls kruipen we in de slaapzakken. Het blijft koud maar de ochtendzon in de tent en het zicht vanuit de tent op de zonsopgang is heel mooi. Het warmt snel op. We doen de was, spelen op het strand, rijden naar port macquerie (waar we naar het shoppingcenter gaan, het regent en zo worden we niet nat),doen niet zoveel.... De volgende dag na weer een koude nacht besluiten we om niet meer te kamperen. Het is nu echt wel te koud. Gelukkig hebben ze op de camping een cabin vrij en we mogen er onmiddellijk in. Cabin,.... een echt minihuisje met 2 slaapkamers en die van de kinderen is groot genoeg om er te spelen en om voor heel even (2 nachten) hun eigen domeintje te hebben. Ze genieten..... en wij ook want er staan 2 grote zetels in de living (jawel die is er ook) en we genieten van het huisje spelen. Het is gek hoe je na bijna 2 maanden rondreizen (en de mooiste dingen zien) zo kan genieten van heel alledaagse dingen als de kook, de was en de plas, het liggen in een zetel, het eten aan een mooi gedekte tafel,.....Na de verhuis van de kampeerplek naar het huis gaan we naar Lake Cathie. Wij lezen de humo van 2 maand geleden (het kwam er gewoon nog niet van), de kinderen ploeteren er in de plassen van het binnenmeer dat er door de oceaan gevormd wordt en dat voor nog meer plezier zorgt als het water opkomt. Onze laatste dag rijden we eerst naar een lookout en wow wat een zicht. Het is een heel heldere dag en we kunnen zo een 100 km ver zien. De wandeling door het regenwoud zorgt weer voor heel wat fantasiemomenten. Het is zo plezant om met de kinderen door deze mooie plekken te wandelen en met hen mee te gaan in hun fantasiewereld. Terug naar Lake Cathie om er van het nietsdoen te genieten. Na 4 nachten besluiten we dat wilden we verhuizen dit een goede plek zou zijn. Zo een 4 uur van Sydney, een prachtige kust, veel parken in het binnenland,..... Maar neen Australie is toch echt wel wat ver (en ook wel te verschillend) van ons klein belgiekske.
Na zo een 6 uur rijden komen we de volgende dag aan in Katoomba. BRRRRRRRRRRR is zowat het enige dat we kunnen zeggen als we uit de auto stappen. Het is hier zooooooooo koud (later zien we het weerbericht, het was die dag min 3 en max 8 graden). We kijken er naar een kamer in YHA maar waarom dit een favoriet is van de lonely planet begrijpen we niet. Toch maar verder zoeken naar dat infokantoortje dat NIka nog kent van 10 jaar geleden. We vinden het niet. Dan naar het infokantoor (dachten we) van het nationaal park. Het is een klein shppingcenter met cafeetjes, souvenirwinkeltjes en een muur met folders. Yvan vraagt aan de man van de mooie steentjes waar we een echt kantoor vinden. Hij stuurt ons naar een cafeetje en "vraag naar Carrie". Zij rijdt met ons naar haar boekingskantoortje en wat blijkt..... Het is dat van 10 jaar geleden en er is nog plek in een townhouse in hetzelfde rijtje waar Nika toen ook verbleef. Voor minder geld dan in de jeugherberg hebben we een 2 slaapkamer appartement met eigen wasmachine en droger...ipv 2 stapelbedden in een kleine kamer. We slapen maar oh zoveel te kort want rond 5 uur vinden de kinderen dat ze genoeg geslapen hebben. We trekken dan maar vroeg naar de 3 zusters, doen er een paar korte wandelingen. Het voelt raar om in winterkledij rond te lopen na 7 weken zomer. In de namiddag rijden we van de ene lookout naar de andere en algauw ligt Jisse in slaap. Jarre blijft vechten tegen de moeheid. Een speeltuin met zicht zorgt voor plezier.
Dag 2 rijden we naar Govetts leap en jawel we hebben zicht op de leap (schots voor waterval). We wandelen er langs de klifwand naartoe en worden met zoveel mooie zichten beloond. It is truly breathtaking (letterlijk en figuurlijk)!!!!!! De kinderen huppelen als berggeiten maar op de terugweg binden we Jisse op Yvan's rug met de sling, (hoe heet dat weer in het nederlands). Moe maar oh zo content genieten we van onze boterhammekes met zicht op.... Dan met de auto nog een paar lookouts doen en deze keer is het Nika die slaapt als de kinderen bij een oude poort in het bos spelen.
Naar sydney is maar anderhalf uur rijden en we verrassen de kinderen met een lunchstop in de ikea. Hoe blij ons gastjes zijn met de ikea die ook in Brussel is. Logies vinden in de buurt van sydney is niet zo gemakkellijk. Zeker niet als we naar het visitorcentre met boekingskantoor in de luchthaven rijden om er voor een gesloten balie te staan. Niemand weet van iets. It was open mondaymorning and they decided to move in the evening. Toch wel raar en dat in een stad als sydney. Oh wel .... we rijden wel even rond. We vinden een prachtig gelegen hotel met een heel mooie kamer naast het strand in Coogee Beach. Hier zijn ze heel vriendelijk en krijgen we veel info.
Onze eerste dag sydney zit erop en het was plezant maar meer daarover later. Nu naar bed en morgen naar de zoo met de boot!!!!!!!
Groeten
mission beach, de whitsundays, cape hillsborough, fraser island
Genoten van de rust en het nietsdoen in mission beach. Jisse's verjaardag was 1 groot feest. Onze 1ste tropische regenbuien daveren op het dak van onze cabin. Jarre en Jisse slapen door en wij kijken naar de kracht van de natuur (gelukkig niet van uit de tent). Een regendag, perfect om de blog bij te werken en fotos op te laden. Yvan gaat met Jarre en Jisse wandelen. Een kleine 'kinderwandeling' die hen naar een nest van een cassuwary moet leiden. Bij het uitstappen worden ze verrast door 1 van die 'beruchte' vogels waar iedereen over praat, waar je overal 'pas op borden' van ziet maar die niemand ooit ziet omdat er nog maar zo een 1200 van rondlopen. De wandeling is tof en nadat ze het nest met eieren van steen vinden, keren ze terug naar de auto en jawel weeral snuffelt er een cassuwary rond. Op de parking is er een omheind plekje waar je in kan om bescherming te vinden tegen een evt agressieve cassowary (wie bekijkt wie).
Daarna naar het strand en zwemmen in de regen en opgewarmd worden door het warme zeewater. Genieten!
Na mission beach rijden we naar de whitsundays. We boeken een 3 eilanden dagtour bij Tina en slapen in het wanderers resort, een jaren 70 ding met roze gebouwen en een gele WC. De kinderen vinden het prachtig. Op hook island snorkelen we, Jarre is een echte!! Lunch op de boot en dan naar whitehaven beach op het grote whitsunday island. het is inderdaad een prachtig strand. Het zand is zo wit dat je zelfs met een zonnebril de ogen moet toeknijpen. Het is er druk (australische drukte;o), verschillende tourboten liggen aangemeerd maar we vinden toch een rustig plekje bij een palmboom. Het water is zalig, de visjes mooi, we spelen en ......genieten. Het laatste eiland is eigenlijk een bezoekje aan een resort, niet ons ding maar goed om een ijsje te eten en er is een speeltuin en een aangelegde koraal lagune met roggen, haaien en veelkleurige vissen.
s'Avonds wandelen we in het park van Airlie Beach en staan weer versteld van hoe mooi de parkjes hier zijn. Er is een reusachtige lagune om te zwemmen, verschillende speeltuintjes en dat met zicht op de eilanden.
Weer rijden, niet zo ver deze keer, naar een plek waar Nika 10 jaar geleden ook geweest is en waar ze nu terug naartoe wil. Het staat niet in de lonely planet (gelukkig) want het is een echt paradijs. Na 10 jaar is er niets veranderd. Cape hillsborough national park en het bijhorende resort(zo noemen ze zich toch) is voor ons de mooiste plek in Australie. We hebben al zoveel mooie plekken (de kustlijn van westaustrlaie, uluru, kata tjuta, het koraal, de eilanden,....)gezien maar hier klopt alles. De kinderen beginnen bij aankomst onmiddellijk te spelen, geen gezeur bij het opzetten van de tent,.... De 3 dagen dat we hier zijn, horen we ze amper. Ze spelen met andere kinderen, Annika en vooral Joshua, een echt speelkameraadje voor Jarre. De stranden met af en toe het bezoek van een kangoeroe, de achterliggende bergen, de vele vlinders, de lachende vogels, de belgische kalkoenen, de schildpadden die we vanuit turtle lookout zien zwemmen, wedge island waar je bij eb naar kan wandelen, de prachtige rotsen op het strand, het is hier verdomme echt schoon. Hopelijk blijft het zo en ziet het er binnen 10 jaar (ja hier komen we zeker terug) nog even schoon uit. Spijtig dat we verder moeten maar Sydney is nog ver en onderweg is er nog veel te zien.
Hervey bay, de toeganspoort naar fraser eiland, een groot zandeiland, is zeer toeristisch, de campiong waar we in het donker onze tent opslaan een groot contrast met ons vorige verblijf. De 1ste nacht worden we wakker gehouden door uitgaansverkeer en een ruziemakende madame. We wassen er, zetten fotos op de computer, spelen op het strand en zoeken dekking voor de regen. En we bezoeken frase eiland op een bus samen met 48 anderen. het gaat snel en het is vooral veel rijden, s'Ochtends wil het weer niet mee en worden we nat. Wanneer de chauffeur vertelt dat je ook een stuk kan vliegen, beslissen we zonder veel nadenken dat we dit zillen doen, iets minder lang hobbelen op de bus en fraser vanuit de lucht zal wel bijzonder zijn. Het is het zeker als we met ons 4en niet in het iets groter (en naar nika's egvoel, veiliger vliegtuig stappen) maar in het kleinste vliegtuigje moeten, de cockpit is kleiner dan een auto.......maar het is van bij het opstijgen tot aan het landen een ongelooflijke ervaring. Dit is dus echt vliegen, de wind, elke bocht en hoogteverschil voelen en dit met zicht op een prachtig eiland. Een volle regenboog bij een kleine lagune maakt het af. Jarre genoot, Jisse sliep bijna. Toen we 's avonds bij het slapengaan de dag overliepen, ons vliegavontuur beschreven en vertelden dat Yvan zo dicht bij de piloot zat dat hij de knopjes kon induwen, zat Jarre recht met glunderende ogen, mag dat, ja hij zou wel eens op die knopjes willen geduwd hebben,.........
We leggen nu grote afstanden af om toch genoeg tijd te hebben in de blue mountains en sydney. We passeerden Brisbane maar gingen er toch lunchen in de......tromgeroffel.....ikea. Voor Jarre die het soms wat moeilijk heeft met het vele reizen een echt hoogtepunt. 2 keer kwam hij zeggen dat het zo fijn was. Alles, zo ongeveer toch was er hetzelfde, geen gratis koffie met de familiekaart, maar wel ballekes (die iets anders smaakten), de lekkerste frietjes tot nu toe, gratis water (zou ook bij ons wel mogen), en veel speelplezier...We bleven er iets langer dan gepland maar het was tof. Jarre vroeg wanneer we terug naar ikea gingen. De idee dat we voor de volgende ikea meer dan een dag zouden moeten rijden vond hij raar. Maar we weten nu al dat we in sydney ook een bezoekje aan ikea zullen brengen.
Vandaag rijden we verder naar het zuiden, naar een plekje onder port macquerie.
Tot later,
PS In dit deel van australie kan je ook winkelen in de aldi en ook hier vinden we enkele vertrouwde producten terug. Nu alleen nog een goede bakker want na de french bakery in bunburry zijn we die niet meer tegen gekomen.
Daarna naar het strand en zwemmen in de regen en opgewarmd worden door het warme zeewater. Genieten!
Na mission beach rijden we naar de whitsundays. We boeken een 3 eilanden dagtour bij Tina en slapen in het wanderers resort, een jaren 70 ding met roze gebouwen en een gele WC. De kinderen vinden het prachtig. Op hook island snorkelen we, Jarre is een echte!! Lunch op de boot en dan naar whitehaven beach op het grote whitsunday island. het is inderdaad een prachtig strand. Het zand is zo wit dat je zelfs met een zonnebril de ogen moet toeknijpen. Het is er druk (australische drukte;o), verschillende tourboten liggen aangemeerd maar we vinden toch een rustig plekje bij een palmboom. Het water is zalig, de visjes mooi, we spelen en ......genieten. Het laatste eiland is eigenlijk een bezoekje aan een resort, niet ons ding maar goed om een ijsje te eten en er is een speeltuin en een aangelegde koraal lagune met roggen, haaien en veelkleurige vissen.
s'Avonds wandelen we in het park van Airlie Beach en staan weer versteld van hoe mooi de parkjes hier zijn. Er is een reusachtige lagune om te zwemmen, verschillende speeltuintjes en dat met zicht op de eilanden.
Weer rijden, niet zo ver deze keer, naar een plek waar Nika 10 jaar geleden ook geweest is en waar ze nu terug naartoe wil. Het staat niet in de lonely planet (gelukkig) want het is een echt paradijs. Na 10 jaar is er niets veranderd. Cape hillsborough national park en het bijhorende resort(zo noemen ze zich toch) is voor ons de mooiste plek in Australie. We hebben al zoveel mooie plekken (de kustlijn van westaustrlaie, uluru, kata tjuta, het koraal, de eilanden,....)gezien maar hier klopt alles. De kinderen beginnen bij aankomst onmiddellijk te spelen, geen gezeur bij het opzetten van de tent,.... De 3 dagen dat we hier zijn, horen we ze amper. Ze spelen met andere kinderen, Annika en vooral Joshua, een echt speelkameraadje voor Jarre. De stranden met af en toe het bezoek van een kangoeroe, de achterliggende bergen, de vele vlinders, de lachende vogels, de belgische kalkoenen, de schildpadden die we vanuit turtle lookout zien zwemmen, wedge island waar je bij eb naar kan wandelen, de prachtige rotsen op het strand, het is hier verdomme echt schoon. Hopelijk blijft het zo en ziet het er binnen 10 jaar (ja hier komen we zeker terug) nog even schoon uit. Spijtig dat we verder moeten maar Sydney is nog ver en onderweg is er nog veel te zien.
Hervey bay, de toeganspoort naar fraser eiland, een groot zandeiland, is zeer toeristisch, de campiong waar we in het donker onze tent opslaan een groot contrast met ons vorige verblijf. De 1ste nacht worden we wakker gehouden door uitgaansverkeer en een ruziemakende madame. We wassen er, zetten fotos op de computer, spelen op het strand en zoeken dekking voor de regen. En we bezoeken frase eiland op een bus samen met 48 anderen. het gaat snel en het is vooral veel rijden, s'Ochtends wil het weer niet mee en worden we nat. Wanneer de chauffeur vertelt dat je ook een stuk kan vliegen, beslissen we zonder veel nadenken dat we dit zillen doen, iets minder lang hobbelen op de bus en fraser vanuit de lucht zal wel bijzonder zijn. Het is het zeker als we met ons 4en niet in het iets groter (en naar nika's egvoel, veiliger vliegtuig stappen) maar in het kleinste vliegtuigje moeten, de cockpit is kleiner dan een auto.......maar het is van bij het opstijgen tot aan het landen een ongelooflijke ervaring. Dit is dus echt vliegen, de wind, elke bocht en hoogteverschil voelen en dit met zicht op een prachtig eiland. Een volle regenboog bij een kleine lagune maakt het af. Jarre genoot, Jisse sliep bijna. Toen we 's avonds bij het slapengaan de dag overliepen, ons vliegavontuur beschreven en vertelden dat Yvan zo dicht bij de piloot zat dat hij de knopjes kon induwen, zat Jarre recht met glunderende ogen, mag dat, ja hij zou wel eens op die knopjes willen geduwd hebben,.........
We leggen nu grote afstanden af om toch genoeg tijd te hebben in de blue mountains en sydney. We passeerden Brisbane maar gingen er toch lunchen in de......tromgeroffel.....ikea. Voor Jarre die het soms wat moeilijk heeft met het vele reizen een echt hoogtepunt. 2 keer kwam hij zeggen dat het zo fijn was. Alles, zo ongeveer toch was er hetzelfde, geen gratis koffie met de familiekaart, maar wel ballekes (die iets anders smaakten), de lekkerste frietjes tot nu toe, gratis water (zou ook bij ons wel mogen), en veel speelplezier...We bleven er iets langer dan gepland maar het was tof. Jarre vroeg wanneer we terug naar ikea gingen. De idee dat we voor de volgende ikea meer dan een dag zouden moeten rijden vond hij raar. Maar we weten nu al dat we in sydney ook een bezoekje aan ikea zullen brengen.
Vandaag rijden we verder naar het zuiden, naar een plekje onder port macquerie.
Tot later,
PS In dit deel van australie kan je ook winkelen in de aldi en ook hier vinden we enkele vertrouwde producten terug. Nu alleen nog een goede bakker want na de french bakery in bunburry zijn we die niet meer tegen gekomen.
fotos en een kort bericht
we zitten nu in hervey bay en doen morgen een daguitstap naar fraser island. hopelijk is het dan wat beter weer want nu is het grijs, nat en winderig. De voorbije dagen deden we de whitsundays, kampeerden we in het paradijs (cape hillsborough, meer later) en reden we een hele dag tot in hervey bay waar we kamperen naast een drukke baan en de oceaan.
De fotos kan je zien op de flickr site. Ik hoop dat de link werkt.
http://www.flickr.com/photos/11938291@N02/
groeten
De fotos kan je zien op de flickr site. Ik hoop dat de link werkt.
http://www.flickr.com/photos/11938291@N02/
groeten
nog foto's
Jisse in haar vliegennetje, de west mcdonnells range, the great ocean road en de 12 apostels en de koala op de camping.
meer foto's
Jarre en Jisse in een kapotte tent, speeltuinen in Melbourne, haaien in het melbourne aquarium
foto's
Enkele fotos van parry beach campground, de dolfijnen in Bunburry, greenspool in denmark en een deze morgen door Jarre, jisse en Yvan gespotte cassowarry,
het tropische noorden, Jisse is 3!!!!!!!!
4 mei en Jisse is jarig!!! Al een paar dagen tellen we af en vandaag is het zover. Ons klein meiske is drie geworden. En zoals iedereen altijd zegt, het gaat echt heel snel. Pannenkoeken als ontbijt, een kroon, een paar kadootjes, zingen, nu op de speeltuin met zicht op wuivende palmen en een goudgeel strand. Niet slecht om een derde verjaardag te vieren. Straks naar het zwembad en misschien ook eens zwemmen in de zee maar dan wel in een protected area. Er zitten hier nl nog stingers, kwallen met lange tentakels die hard kunnen prikken.
Even terug in de tijd. Vorige week zondag zijn we vertrokken vanuit Alice Springs naar Cairns, het tropische noorden van Queensland. De vochtige hitte is nog heter dan de droge van het rode midden. We logeerden in de fig tree lodge in een enorme kamer met een echt volledig bad!!!! Zalig om na een maand nog eens in een groot bad te ploeteren. Een nog groter zwembad hadden we er voor ons alleen. Cairns is niet zo bijzonder als stad maar the esplanade, het park aan het water is het provinciaal domein in kessel-lo maar dan met gratis lagunezwembad in een tropische setting. De kinderen vonden muddy's playground met fantastisch fonteinenspeelgedeelte de max. Jarre die de fonteinen al proestend probeert te trotseren, Jisse die voorzichtig haar dikke teen in het kleinste fonteintje (10 cm hoog) steekt, een plezier voor ma en pa om hen bezig te zien.
In Cairns kochten we ook kampeermateriaal voor de volgende 3 weken. Nog noordelijker in het pinnacles caravan park aan wonga beach was het nog warmer en vochtiger en werden we (lees Nika) aangevallen door vervelende muggen en steekvliegen. Ons kampeerplekje naast het strand , de schitterende resortpool (zo heten die dingen hier) die we voor ons alleen hadden en de goed uitgeruste camperskitchen doen ons die beesten wel vergeten. We logeren hier 4 nachten.
De eerste ochtend trekken we naar mosmann gorge, een mooi park met kleine wandelingetjes en een plek aan de rivier waar we een beetje pootje baden en rotsen klimmen. We zijn er niet alleen, het is duidelijk een halte voor al die kleine tourbusjes die groepen van zo een 15 man het hoge noorden op 1 dag laten beleven. Maar toch de moeite. In denamiddag afkoelen in het zwembad, zalig....... en nog even naar Port Douglas, het knokke van the tropical north om er een trip naar het great barrier reef te boeken.
The low isles zijn een klein eiland waar je vanop het strand kan snorkelen. We treffen het (toch niet). Een groep amerikaanse senioren zitten ook op de boot. Het hele programma wordt aan hen aangepast en zo missen jarre en nika echte snorkeltijd. Ze zien toch een reuzeschildpad en enkele vissen. Het snorkelen ging vanzelf voor Jarre. Yvan deed een zwemmeling van een 45 tal min met een biologe en zwom echt tussen de schildpadden. Een tochtje met de glassbottomboot was echt de moeite. De green seaturtles zien zwemmen, boven water komen voor lucht een hoogtepunt.
Uitgeteld viel Jisse in slaap op een hevig deinende boot. Het heeft wel iets zo zeilen op het bovendek van een grote catamaran (de amerikanen bleven binnen zitten).
Cape tribulation. Met de auto op de boot over de daintree rivier, geen krokodillen gezien maar wel de borden waarop men afraadt om er te zwemmen. In het discovery centre krijgen we veel uitlegover de fauna en flora enhet is echt wel uniek. Casuwaries spotten we niet maar wel enkele hele mooie grote vlinders. Tot in cape tribulation waar de sealed road stopt en de gravel begint. We picknicken er met zicht op een alweer prachtig strand en krijgen er het bezoek van een goanna die ook wel enkele kruimels lust. Van baai naar baai rijden we terug naar de camping. De kinderen vallen in slaap maar met een ijsje krijgen we ze wel wakker. We eten mango, wattle (een noot die smaakt naar koffie) kokos ijs. Terug op de boot over de river, naar de camping en onmiddellijk plonsen, broebelen we in het zwem(broebel)bad.
En nu zitten we in een appartementje op een holidaypark aan wollinga beach (mission beach). Hier komen we even tot rust want het vele bezoeken is soms wat veel voor de kinderen. Gewoon een paar dagen een eigen huizeke, niks doen, jisse haar verjaardag vieren en dat in een zeer laidback dorpje aan een kilometers lang strand met zicht op enkele eilandjes.
De foto's willen weer niet lukken maar no worries we proberen later nog eens.
Groeten
Even terug in de tijd. Vorige week zondag zijn we vertrokken vanuit Alice Springs naar Cairns, het tropische noorden van Queensland. De vochtige hitte is nog heter dan de droge van het rode midden. We logeerden in de fig tree lodge in een enorme kamer met een echt volledig bad!!!! Zalig om na een maand nog eens in een groot bad te ploeteren. Een nog groter zwembad hadden we er voor ons alleen. Cairns is niet zo bijzonder als stad maar the esplanade, het park aan het water is het provinciaal domein in kessel-lo maar dan met gratis lagunezwembad in een tropische setting. De kinderen vonden muddy's playground met fantastisch fonteinenspeelgedeelte de max. Jarre die de fonteinen al proestend probeert te trotseren, Jisse die voorzichtig haar dikke teen in het kleinste fonteintje (10 cm hoog) steekt, een plezier voor ma en pa om hen bezig te zien.
In Cairns kochten we ook kampeermateriaal voor de volgende 3 weken. Nog noordelijker in het pinnacles caravan park aan wonga beach was het nog warmer en vochtiger en werden we (lees Nika) aangevallen door vervelende muggen en steekvliegen. Ons kampeerplekje naast het strand , de schitterende resortpool (zo heten die dingen hier) die we voor ons alleen hadden en de goed uitgeruste camperskitchen doen ons die beesten wel vergeten. We logeren hier 4 nachten.
De eerste ochtend trekken we naar mosmann gorge, een mooi park met kleine wandelingetjes en een plek aan de rivier waar we een beetje pootje baden en rotsen klimmen. We zijn er niet alleen, het is duidelijk een halte voor al die kleine tourbusjes die groepen van zo een 15 man het hoge noorden op 1 dag laten beleven. Maar toch de moeite. In denamiddag afkoelen in het zwembad, zalig....... en nog even naar Port Douglas, het knokke van the tropical north om er een trip naar het great barrier reef te boeken.
The low isles zijn een klein eiland waar je vanop het strand kan snorkelen. We treffen het (toch niet). Een groep amerikaanse senioren zitten ook op de boot. Het hele programma wordt aan hen aangepast en zo missen jarre en nika echte snorkeltijd. Ze zien toch een reuzeschildpad en enkele vissen. Het snorkelen ging vanzelf voor Jarre. Yvan deed een zwemmeling van een 45 tal min met een biologe en zwom echt tussen de schildpadden. Een tochtje met de glassbottomboot was echt de moeite. De green seaturtles zien zwemmen, boven water komen voor lucht een hoogtepunt.
Uitgeteld viel Jisse in slaap op een hevig deinende boot. Het heeft wel iets zo zeilen op het bovendek van een grote catamaran (de amerikanen bleven binnen zitten).
Cape tribulation. Met de auto op de boot over de daintree rivier, geen krokodillen gezien maar wel de borden waarop men afraadt om er te zwemmen. In het discovery centre krijgen we veel uitlegover de fauna en flora enhet is echt wel uniek. Casuwaries spotten we niet maar wel enkele hele mooie grote vlinders. Tot in cape tribulation waar de sealed road stopt en de gravel begint. We picknicken er met zicht op een alweer prachtig strand en krijgen er het bezoek van een goanna die ook wel enkele kruimels lust. Van baai naar baai rijden we terug naar de camping. De kinderen vallen in slaap maar met een ijsje krijgen we ze wel wakker. We eten mango, wattle (een noot die smaakt naar koffie) kokos ijs. Terug op de boot over de river, naar de camping en onmiddellijk plonsen, broebelen we in het zwem(broebel)bad.
En nu zitten we in een appartementje op een holidaypark aan wollinga beach (mission beach). Hier komen we even tot rust want het vele bezoeken is soms wat veel voor de kinderen. Gewoon een paar dagen een eigen huizeke, niks doen, jisse haar verjaardag vieren en dat in een zeer laidback dorpje aan een kilometers lang strand met zicht op enkele eilandjes.
De foto's willen weer niet lukken maar no worries we proberen later nog eens.
Groeten
het rode midden
De vlucht van Melbourne naar Alice Springs verliep heel vlot. Zoals altijd deed de piloot boemberdeboem, de gekke piloot (jisse haar woorden) bij het landen. Uitstappen deden we via een trap op de tarmac en het was heet, heel heet. Een gezellige luchthaven met een aangenaam cafeterras voor de vertrekkende passagiers.
Met de taxi naar het autoverhuurbedrijf waar een waterdispenser en een doos koekjes de kinderen bezig hield. Weer een grote auto en in orde kampeermateriaal. Alice Springs is een echte woestijnstad, een beetje leeg toen wij er waren en je merkt gewoon dat dit een zeer desolaat gebied is. Er is hier ook een grote community van aboriginals die er werken of hun kunst verkopen. Zij zijn de eigenaars van heel veel van de grond in Alice Springs, Uluru en Kata Tjuta maar toch heerst er een enorme dualiteit. Wij hebben echt het gevoel dat er hier een vorm van apartheid heerst. Zo is er nog steeds een apart schoolcurriculum voor aboriginal kinderen in aparte scholen, krijg je op tv rare spotjes te zien vb een aboriginal vrouw (in alledaagse westerse kledij) stapt met opgestoken propere handen naar haar baby met de tekst do not forget to wash your hands after you changed your babies diaper enz.... We spraken er al over met Joe en Ann wiens dochter een advocate is voor de stolen generation, een groep aboriginals die als kind gewoon weg gehaald zijn (zeer letterlijk de blanke man stapt binnen, neemt het kind, stapt in de auto en vertrekt) en in blanke gezinnen geplaatst werden. De regering wilde zo de aboriginals een "betere" opvoeding geven. Velen van hen werden echter mishandeld en misbruikt en zijn nu nog op zoek naar hun echte familie. Dit gebeurde tot in begin jaren 70. Het geeft ons stof tot nadenken en een andere kijk op dit prachtige land.
Alice Springs dus, een echte woestijnstad en onze camping een kleine oase met 2 zwembaden en een ploeterbad. En nog veel beter 2 springkussens, onder tentzeil in alle kleuren van de regenboog. Jarre was onder de indruk. Natuurlijk ook nog 2 gewone speeltuinen. 5 Dagen later logeerden we hier nog eens in een cabin en was er een free all you can eat pancake breakfast. De western mcdonnell ranges waar we een dag naartoe trokken waren mooi, vooral die ene gorge waar de naam ons even ontgaat en de kleine rotswallabie die zoals het hoort op de rotsen sprong. Toekomstige trouwers oefenden er hun ceremonie (westers) en wij vroegen ons af hoe ze dan al die vliegen te lijf gaan, de bruid heeft natuurlijk een sluier maar al de anderen.....? Want vliegen zijn er hier genoeg, meer dan genoeg en het vliegennetje waar Jisse induikt, kan ze heel goed gebruiken. Wij willen er ook allemaal 1!!!!! Jisse past zich langzaam aan aan die vliegen en begint niet meer te krijsen. We leren haar de armzwaaitechniek aan en het werkt.
Uluru, na 5 uur rijden door de woestijn en een korte picknick in 1 van die alles in 1 wegrestaurantjes, kunstgallerijtjes, camping, moteldingen rijden we recht naar die mooie grote rots. Ze staat er en hoe..... Pas de volgende dag zullen we ze van dichtbij bewonderen. Vroeg opstaan om samen met een hele groep anderen de opgaande zon op de rots te bewonderen. Van dichtbij is het niet meer een gewone rots maar een rots met veel hoeken en kanten waarin die verschillende spleten en gaten een zeer mooi verhaal vormen in de aboriginal cultuur. Uluru is de vrouwenrots en hier krijg je een deel van het verhaal te horen. Bij kata tjuta, de mannenrotsen, is het verhaal zo heilig, dat het alleen door ingewijden mag doorgegeven worden. Ook hier weer de vraag van de aboriginals om Uluru niet te beklimmen en toch kan het nog steeds. Die dag niet omdat er teveel wind was maar een domme toerist deed het toch, werd gepakt en kan nu een hoge boete betalen. In de namiddag verkoelen aan het zwembad en s'avonds toch niet naar de zonsondergang omdat het te bewolkt was. Kata tjuta maakt nog meer indruk op ons. Yvan gaat op pad voor de valley of the winds hike en is zeer enthoesiast. De fotos zijn inderdaad schitterend. Weer zwembad in de namiddag, voor iets anders is het te heet...en die avond kunnen we de zonsondergang wel bewonderen, alweer met vele anderen, gezellig met een glas (die anderen dan) en dekleuren zijn echt indrukwekkend. Onze laatste dag trekken we terug naar kata tjuta en komen er zowaar een kameel tegen. Tijdens ons wandelingetje komen we nog brusselaars tegen (de luide vive la belgique galmt nu nog na ....). Weeral prachtig en zo verrassend. Voor Jarre en Jisse een heel toffe wandeling met bruggen (met en zonder leuning) rotsen die als knikkers in het landschap verspreid liggen (welke reus heeft dat gedaan) en heel veel schaduw. In de namiddag weer zwembad en dan naar de zonsondergang aan een duneviewing ergens halverwege uluru en kata tjuta. We zijn er alleen en het is 1 van de mooiste momenten in dit park. zo 1 van die momenten waar alles klopt en we ons vree content voelen. Kata Tjuta voor ons, Uluru aan de andere kant, een zicht zo weids, de ondergaande zon en wij........... en de vliegen natuurlijk. Voor zij die naar hier reizen, het vliegennetje voor op je hoofd is geen toeristending, je hebt het hier echt nodig!!!!!
(even tussen haakjes: de nachten waren hier koud, heel koud. Zelfs met 3 fleece pulls, thermisch ondergoed, kousen aan bleven we hier bibberen. Jarre en Jisse hebben gelukkig hun eigen slaapzak mee en hebben de gehuurde als extra deken.)
Hopelijk kunnen we hier ooit nog eens van genieten. Wie weet, misschien wel zoals die grey nomads (65 plussers)die hier jaren (we spraken met mensen die al 2.5 jaar onderweg waren en nog eens zo lang hadden te gaan) rondtrekken.
Tot later
de fotos willen weer niet lukken
Met de taxi naar het autoverhuurbedrijf waar een waterdispenser en een doos koekjes de kinderen bezig hield. Weer een grote auto en in orde kampeermateriaal. Alice Springs is een echte woestijnstad, een beetje leeg toen wij er waren en je merkt gewoon dat dit een zeer desolaat gebied is. Er is hier ook een grote community van aboriginals die er werken of hun kunst verkopen. Zij zijn de eigenaars van heel veel van de grond in Alice Springs, Uluru en Kata Tjuta maar toch heerst er een enorme dualiteit. Wij hebben echt het gevoel dat er hier een vorm van apartheid heerst. Zo is er nog steeds een apart schoolcurriculum voor aboriginal kinderen in aparte scholen, krijg je op tv rare spotjes te zien vb een aboriginal vrouw (in alledaagse westerse kledij) stapt met opgestoken propere handen naar haar baby met de tekst do not forget to wash your hands after you changed your babies diaper enz.... We spraken er al over met Joe en Ann wiens dochter een advocate is voor de stolen generation, een groep aboriginals die als kind gewoon weg gehaald zijn (zeer letterlijk de blanke man stapt binnen, neemt het kind, stapt in de auto en vertrekt) en in blanke gezinnen geplaatst werden. De regering wilde zo de aboriginals een "betere" opvoeding geven. Velen van hen werden echter mishandeld en misbruikt en zijn nu nog op zoek naar hun echte familie. Dit gebeurde tot in begin jaren 70. Het geeft ons stof tot nadenken en een andere kijk op dit prachtige land.
Alice Springs dus, een echte woestijnstad en onze camping een kleine oase met 2 zwembaden en een ploeterbad. En nog veel beter 2 springkussens, onder tentzeil in alle kleuren van de regenboog. Jarre was onder de indruk. Natuurlijk ook nog 2 gewone speeltuinen. 5 Dagen later logeerden we hier nog eens in een cabin en was er een free all you can eat pancake breakfast. De western mcdonnell ranges waar we een dag naartoe trokken waren mooi, vooral die ene gorge waar de naam ons even ontgaat en de kleine rotswallabie die zoals het hoort op de rotsen sprong. Toekomstige trouwers oefenden er hun ceremonie (westers) en wij vroegen ons af hoe ze dan al die vliegen te lijf gaan, de bruid heeft natuurlijk een sluier maar al de anderen.....? Want vliegen zijn er hier genoeg, meer dan genoeg en het vliegennetje waar Jisse induikt, kan ze heel goed gebruiken. Wij willen er ook allemaal 1!!!!! Jisse past zich langzaam aan aan die vliegen en begint niet meer te krijsen. We leren haar de armzwaaitechniek aan en het werkt.
Uluru, na 5 uur rijden door de woestijn en een korte picknick in 1 van die alles in 1 wegrestaurantjes, kunstgallerijtjes, camping, moteldingen rijden we recht naar die mooie grote rots. Ze staat er en hoe..... Pas de volgende dag zullen we ze van dichtbij bewonderen. Vroeg opstaan om samen met een hele groep anderen de opgaande zon op de rots te bewonderen. Van dichtbij is het niet meer een gewone rots maar een rots met veel hoeken en kanten waarin die verschillende spleten en gaten een zeer mooi verhaal vormen in de aboriginal cultuur. Uluru is de vrouwenrots en hier krijg je een deel van het verhaal te horen. Bij kata tjuta, de mannenrotsen, is het verhaal zo heilig, dat het alleen door ingewijden mag doorgegeven worden. Ook hier weer de vraag van de aboriginals om Uluru niet te beklimmen en toch kan het nog steeds. Die dag niet omdat er teveel wind was maar een domme toerist deed het toch, werd gepakt en kan nu een hoge boete betalen. In de namiddag verkoelen aan het zwembad en s'avonds toch niet naar de zonsondergang omdat het te bewolkt was. Kata tjuta maakt nog meer indruk op ons. Yvan gaat op pad voor de valley of the winds hike en is zeer enthoesiast. De fotos zijn inderdaad schitterend. Weer zwembad in de namiddag, voor iets anders is het te heet...en die avond kunnen we de zonsondergang wel bewonderen, alweer met vele anderen, gezellig met een glas (die anderen dan) en dekleuren zijn echt indrukwekkend. Onze laatste dag trekken we terug naar kata tjuta en komen er zowaar een kameel tegen. Tijdens ons wandelingetje komen we nog brusselaars tegen (de luide vive la belgique galmt nu nog na ....). Weeral prachtig en zo verrassend. Voor Jarre en Jisse een heel toffe wandeling met bruggen (met en zonder leuning) rotsen die als knikkers in het landschap verspreid liggen (welke reus heeft dat gedaan) en heel veel schaduw. In de namiddag weer zwembad en dan naar de zonsondergang aan een duneviewing ergens halverwege uluru en kata tjuta. We zijn er alleen en het is 1 van de mooiste momenten in dit park. zo 1 van die momenten waar alles klopt en we ons vree content voelen. Kata Tjuta voor ons, Uluru aan de andere kant, een zicht zo weids, de ondergaande zon en wij........... en de vliegen natuurlijk. Voor zij die naar hier reizen, het vliegennetje voor op je hoofd is geen toeristending, je hebt het hier echt nodig!!!!!
(even tussen haakjes: de nachten waren hier koud, heel koud. Zelfs met 3 fleece pulls, thermisch ondergoed, kousen aan bleven we hier bibberen. Jarre en Jisse hebben gelukkig hun eigen slaapzak mee en hebben de gehuurde als extra deken.)
Hopelijk kunnen we hier ooit nog eens van genieten. Wie weet, misschien wel zoals die grey nomads (65 plussers)die hier jaren (we spraken met mensen die al 2.5 jaar onderweg waren en nog eens zo lang hadden te gaan) rondtrekken.
Tot later
de fotos willen weer niet lukken
the great ocean roadde
even een kort bericht vanop de netkiosk van het formule 1 hotel bij de luchthaven, morgen vliegen we naar alicesprings, het echte rode midden, the outback.
de voorbije 3 dagen deden we de great ocean road, een baan die zich rond baaien en heuvels kronkelt. het was genieten in het kwadraat. ook ons eerste logement, een cabine op een camping aan kennet creek was geweldig. de koalas wonen er nl in de bossen. een kleine koala, waarschijnlijk een jongetje, toonde ons wat hij allemaal kon. we hadden geluk dat er in de bomen op de camping een 3tal koalas zaten te eten. jarre en jisse konden er geen genoeg van krijgen. er vlogen ook weer een ander soort papegaaien, knalrood, groen, blauw. nika en yvan moesten een paar keer duiken, zo laag vlogen ze over ons heen. ons fototoestel stond hen duidelijk niet aan.
ons 2de logement was van een andere aard, very basic maar we hadden een bed. het laatste stukje ocean road met de gekende 12 apostles is adembenemend. de zon gaf de rotsen een prachtige kleur. Picknickedn deden we in een parkje van een dorpje aan het strand. de kinderen speelden in het water in schijnbaar kleine golven. terug op het strand om te vertrekken, waren er opeens hoge krachtige golven. vandaar dus die waarschuwingen over plotse hoge golven.
grappig op deze zeer drukbezochte baan was het waarachuwingsbord, in australie links rijden. ook wel nodig toen we een japanner bijna tegen een vrachtwagen zagen rijden en 30 sec later deselfde fout maakte toen wij voorbijkwamen. maar alles in orde, gewoon eens luid getoeterd.
de netkiosk minuten zijn op.
tot later.
de voorbije 3 dagen deden we de great ocean road, een baan die zich rond baaien en heuvels kronkelt. het was genieten in het kwadraat. ook ons eerste logement, een cabine op een camping aan kennet creek was geweldig. de koalas wonen er nl in de bossen. een kleine koala, waarschijnlijk een jongetje, toonde ons wat hij allemaal kon. we hadden geluk dat er in de bomen op de camping een 3tal koalas zaten te eten. jarre en jisse konden er geen genoeg van krijgen. er vlogen ook weer een ander soort papegaaien, knalrood, groen, blauw. nika en yvan moesten een paar keer duiken, zo laag vlogen ze over ons heen. ons fototoestel stond hen duidelijk niet aan.
ons 2de logement was van een andere aard, very basic maar we hadden een bed. het laatste stukje ocean road met de gekende 12 apostles is adembenemend. de zon gaf de rotsen een prachtige kleur. Picknickedn deden we in een parkje van een dorpje aan het strand. de kinderen speelden in het water in schijnbaar kleine golven. terug op het strand om te vertrekken, waren er opeens hoge krachtige golven. vandaar dus die waarschuwingen over plotse hoge golven.
grappig op deze zeer drukbezochte baan was het waarachuwingsbord, in australie links rijden. ook wel nodig toen we een japanner bijna tegen een vrachtwagen zagen rijden en 30 sec later deselfde fout maakte toen wij voorbijkwamen. maar alles in orde, gewoon eens luid getoeterd.
de netkiosk minuten zijn op.
tot later.
vandaag
Onze laatste dag Melbourne en de stad ligt ons wel. is het het gratis toeristentrammetje dat jarre en jisse geweldig vinden, is het de yarra (rivier), zijn het de vele parken met natuurlijk overal weer die creatieve speeltuinen, de vele goedkope restaurantjes, de mensen, de mooie oude wijken, het melbourne museum ......
Rechttegenover ons hotel is er een park en in dat park is er een speeltuin. het was vandaag onze eerste stop. enkele grote kinderen, dansers? speelden volop mee en Jarre keek vol goesting, hij zou ook wel helemaal bovenop dat ding willen staan en dan als een echte aap naar beneden slingeren. Nika is bezig met het aanleggen van een speeltuinarchief, ze kon niet stoppen met het trekken van foto,s. een koppel belgen met 2 kinderen die we op de tram tegenkwamen, vond het ook echt uitzonderlijk.
Ze hebben hier een echt little italy, een bruisende wijk (carlton) met vele kleine winkeltjes, eethuisjes en vooral een wijk die nog volledig uit huizen en gebouwen van rond 1900 bestaan, huisjes met veel smeedwerk en kleine voortuintjes. gezellig wandelen dus.
Met de gratis bus naar het centrum. Yvan gaat er een museum bezoeken en nika en de kinderen gaan naar het informatiecentrum om er de dichtsbijzijnde speeltuin te zoeken. Ze vonden de vraag niet eens raar want natuurlijk lag er op zo een 100 m, knal midden in het centrum, een grote speeltuin, ideaal voor jarre en jisse (stel je voor dat er naast de grote markt een speeltuin lag). Jarre vond de schommel die er stond voor kinderen die in een rolstoel zitten, wel heel speciaal. ook dat is opvallend, de meeste plekken zijn rolstoel toegankelijk, alle stoepen hebben op de hoek een afrijdstoepje (ook gemakkelijk met de buggy) en zelfs de zeer basic camping in parry beach had 2 perfecte badkamers voor mensen met een handicap. zo zou het overal moeten zijn natuurlijk.
Even naar chinatown voor een lekker middagmaal, een dessertje van bij de bakker en dan met het oude trammetje naar het aquarium. dat had zijn beste tijd wel gehad maar oog in oog staan met een aantal haaien en reuzeroggen bleef indrukwekkend.
Nu afronden en terug gaan pakken. morgen gaan we terug een auto ophalen om de great ocean road af te rijden.
tot later dus
PS De foto's in de berichten hieronder staan niet helemaal in chronologische volgorde.
Rechttegenover ons hotel is er een park en in dat park is er een speeltuin. het was vandaag onze eerste stop. enkele grote kinderen, dansers? speelden volop mee en Jarre keek vol goesting, hij zou ook wel helemaal bovenop dat ding willen staan en dan als een echte aap naar beneden slingeren. Nika is bezig met het aanleggen van een speeltuinarchief, ze kon niet stoppen met het trekken van foto,s. een koppel belgen met 2 kinderen die we op de tram tegenkwamen, vond het ook echt uitzonderlijk.
Ze hebben hier een echt little italy, een bruisende wijk (carlton) met vele kleine winkeltjes, eethuisjes en vooral een wijk die nog volledig uit huizen en gebouwen van rond 1900 bestaan, huisjes met veel smeedwerk en kleine voortuintjes. gezellig wandelen dus.
Met de gratis bus naar het centrum. Yvan gaat er een museum bezoeken en nika en de kinderen gaan naar het informatiecentrum om er de dichtsbijzijnde speeltuin te zoeken. Ze vonden de vraag niet eens raar want natuurlijk lag er op zo een 100 m, knal midden in het centrum, een grote speeltuin, ideaal voor jarre en jisse (stel je voor dat er naast de grote markt een speeltuin lag). Jarre vond de schommel die er stond voor kinderen die in een rolstoel zitten, wel heel speciaal. ook dat is opvallend, de meeste plekken zijn rolstoel toegankelijk, alle stoepen hebben op de hoek een afrijdstoepje (ook gemakkelijk met de buggy) en zelfs de zeer basic camping in parry beach had 2 perfecte badkamers voor mensen met een handicap. zo zou het overal moeten zijn natuurlijk.
Even naar chinatown voor een lekker middagmaal, een dessertje van bij de bakker en dan met het oude trammetje naar het aquarium. dat had zijn beste tijd wel gehad maar oog in oog staan met een aantal haaien en reuzeroggen bleef indrukwekkend.
Nu afronden en terug gaan pakken. morgen gaan we terug een auto ophalen om de great ocean road af te rijden.
tot later dus
PS De foto's in de berichten hieronder staan niet helemaal in chronologische volgorde.
Abonneren op:
Posts (Atom)
